ผมจำไม่ได้แล้วว่าเมื่อไหร่ที่ผมเดินเข้าไปในร้านการตูนแล้วพบกับการ์ตูนแนว hardocre ที่

ลงตีพิมพ์ในboomเรื่องนี้ตอนนั้นที่ได้อ่านคือภาค the legend ก่อนจะกลับมาย้อนอ่านภาค1

ซึ่งผมก็เห็นพัฒนาการนับหลายๆปีของพวก"เค้า" ก่อนจะพบกับอภัยมณีซาก้า ที่ได้ยินคำ

บอกเล่าจากคนรู้จักว่าหนุกดี และผมก็ติดเรื่องนี้ไปอีกเรื่อง ผมชอบสองการตูนเรื่องนี้ตรงที่

เค้าทำงานเป็นทีม และมีระบบในการทำงานการ์ตูนแบบจริงๆ ไม่ใช่ใครเข้ามาก็ได้เขียนได้

แล้วเหมือนกฏที่ว่าทุกคนต้องเป็นลูกมือซะก่อน

มีอยู่ช่วงนึงที่ผมไม่ค่อยได้สนใจการตูนเรื่องนี้สักเท่าไหร่

วันนี้ตัดสินใจไปงานบูมโดยกะทันหันในตอนเช้า

และผมก้ได้เห็น "ตัวเป็นๆของทีมนี้"

white crow เจ้าของลายเส้นดิบๆของทีมนี้ยินดีเซ็นลายเส้นลงมีดที่ 13 เล่มที่13

พร้อมกับคำพูดที่ทักทายนักอ่านอย่างผมว่า

" อ่านการ์ตูนของพี่รู้เรื่องมั้ย?"

ผมบอกความจริงกับพี่เค้าไปว่าผมงงตรงนี้นะ และบางภาพก็มีเผาบ้าง

แน่นอนผมไม่ใช่แฟนพันธุ์แท้ มีดที่ 13 ถึงขนาดไปเล่นเกมชิงเอาโปสเตอร์มูลค่ากว่าหมื่นบาท ของรางวัลดึงดูดผมแต่ ความรู้ของผมมันกลับดันผมออกมา

คุณพี่ fucker นักร้องแร็พหรือนักเขียนการตูนก็ไม่ทราบช่วยจัดแจงเรื่องการขอลายเซ็นและการซื้อเสื้อมีดให้ผมอย่างดี นอกจากนี้ผมยังได้พบตัวเป็นๆของทั้งทีมด้วยแฮะ

ผมเป็นคนที่ชอบอ่านการ์ตูนครับ สมัยเด็กๆผมชอบโดเรม่อนมากจนอ้อนแม่ให้ซื้อทุกเล่ม มีอยู่ครั้งนึงแม่บอกเช่าดีกว่า แถวบ้านผมมีร้านเช่าเปิดใหม่ร้านนึง ชื่อ "สาหร่ายการ์ตูน" แน่นอนครับผมสมัครสมัยเปิดร้านแรกๆผมได้เบอร์สมาชิกมาครับ เบอร์-404- ผมยังจำภาพของพี่สาวอ้อนๆได้ที่นั่งคอยเช็กทะเบียนเวลาใครเอมามาเช่า-คืน ผมยื้มการ์ตูนร้านนี้ทุกวันมีคืนสายบ้างเลยบ้างก็ช่างมันไป เล่มละ2บาทบ้างขึ้นมาเป็นสามบาทในช่วงหลัง ผมอ่านการ์ตูนที่ผมชอบจนถึงการ์ตูนที่ดังและลองหัดอ่านหลายแนวดู และแล้ววันนึงที่น่าจดจำก็มาถึงผมยืมการ์ตูนร้านเช่าไป1เดือนแล้วหายไปเลยนั่นไม่ใช่อะไรหรอกครับ ผมทำการ์ตูนร้านเค้าหายจนเมื่อพี่ชายมาถามว่าทำไมไม่เอาไปคืนล่ะ ผมก็บอกความจริงกับแม่และพี่ชายไป ผมเสียค่าปรับไปเกือบ100 และสัญญากับตัวเองว่าจะไม่ทำอีกภาพของเด็กมัธยมสองคนที่พูดกับผมว่า "อ่านวันละหน้าเหรอน้อง" ตอนที่ผมโดนปรับไป เกือบ100นั้นผมอายเสียจริง ผมยืมการ์ตูนร้านนี้มาตลอด ป.1-2 จนกระทั่งเมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ป.3-4เนี่ยแหละ ที่ผมยืมมาอีกผมจำได้ว่าผมยืมยูกิเล่ม2 เพราะยังไม่เคยอ่าน และแล้วเล่มนั้นก็หายไปเลยผมตัดสินใจไม่ไปโดนปรับเหมือนครั้งที่แล้วเพราะคิดว่า เค้าคงลืมไปเองบวกกับครั้งนั้น ที่แม่ถามว่าเอาไปคืนยังผมก็บอกเอาไปแล้ว เพราะคงกลัวโดนด่ากับโดนปรับอีก ผมพยายามคิดหาวิธีแก้ปัญหากับตัวเองหลายครั้งในเรื่องนี้ จนผมลืมมันบ้างจำได้บ้างกังวลมันบ้าง ทุกครั้งที่ผมเดินผ่านร้านนี้ฮะ จนเวลาล่วงเลยมา4-5ปี จนเดือยตุลาคมหลังจากที่ผมสอบวันสุดท้ายกับเพื่อนเสร็จเรานัดกันไปดูหนังเรื่องเฉินหลงที่พึ่งเข้าไม่รู้อะไร ระหว่างทางกลับผมขึ้นBTSกลับและเกิดความรู้สึกว่าเราต้องเอาไปคืนให้ได้ไม่งั้นเราเดือดร้อนในอนาคตแน่ กลับมาบ้านคืนนั้นผมเครียดมากใครพูดอะไรทำเป็นโมโหไปหมด ปิดเทอมครั้งนั้นผมเลยรู้สึกไม่สนุกเอาเสียเลย ผมคิดเรื่องนี้มาหลายวันคิดหาวิธีต่างๆ มากมาย เรื่มจาก แอบเป็นสมาชิกใหม่เข้าไป ยืมการ์ตูนเค้าตอยสังเกตเวลาที่เจ้าของร้ายเผลอแอบหยิบสมุดรายชื่อของเราแล้วมาขีดเล่มนั้นทิ้ง หรือกระทั่งเอาหมึกป้ายที่นิ้วแล้วแอบขอดูรายชื่อแล้ตวัดเล่มที่ทำหายไปทิ้งซะ แน่นอนอาจเห็นเป็นเรื่องตลกแต่นั้นเครียด และซีเรียสมาก ผมขอความเห็นจากคนหลายฝ่าย ในmsn ในบอรด์ กระทู้มากมาย หลายคนบอกให้ชิ่ง ตอนนั้นผมลองเข้าไปสมัครสมาชิกใหม่ โดยได้เลข -3615-เป็นเบอร์สมาชิกและคิดจะใช้เล่ห์กลที่เคยคิดมา ในขณะที่อีกหลายคนก็บอกให้ ไปคืนเช่นกัน ผมเริ่มรู้สึกเครียดกับเหตุการณ์นี้มากจนถึงคิดเผาร้านการ์ตูนเค้า ผมคิดว่าเมื่อเราโตขึ้นคงจะคิดได้มากขึ้น ผมหาทางออกที่ดีที่สุดได้ จนกระทั่ง วันเสาร์ที่ 9ตุลาคม 2547 หลังจากผมเรียนคอมแล้ว ผมตัดสินใจกลับบ้านเหมือนเคยผมจอดลงที่ร้านการ์ตูนนั่นและเดินเข้าไปพูดตรงๆแน่นอนผมไม่ใช่คนพูดเก่งหรือกล้าอะไร ผมทำเป็นพูดอ้อมค้อมว่าตอนเด็กๆผมเหมือนเคยยืมการ์ตูนร้านนี้ไปแล้วลืมคืน ผมเตรียมคำพูดนี้มาตอนนั่งอยู่บน รถไฟฟ้าแล้ว เจ้าของร้านทำท่าหัวเราะ ผมพยายามพูดกับเค้าอยู่นานเค้าเปิดสมุดรายชื่อดูไม่ใช่ผมคนเดียวมีอีกหลายคนเป็นสิบๆเล่มก็มี สุดท้ายเค้าคิดผม120 กว่าบาท จริงๆแล้วชื่อสมาชิกผมที่ทำหายไม่มีแต่ผมทำไปเพราะความสัตย์จริง สุดท้ายผมก็หลุดจากความเครียดนี้ได้แน่นอนตอนนี้ผมยังยืมการ์ตุนร้านนี้อยู่มันเหมือนห่างไกลกว่าเดิมแต่ทุกครั้งที่ผมเดินผ่านร้านนี้ ผมไม่กลัวแล้วครับกับชอบซะอีก โดยผมยังคงใช้รหัสเดิมอยู่ 3615 ....

ผมว่างานนี้ มันจัดเพื่อธุรกิจ

ไม่ได้จัดเพื่อคนการ์ตูนหรืออนิเม

เริ่มเลยละกาน ปีที่แล้วแม่พาไปยังงงๆอยู่

เพราะปีที่แล้วการคมนาคมยังไม่สะดวกมาก

เท่าตอนนี้ ปีนี้เลยไปเองเลย จารย์สอนพิเศษ

ปล่อยช้ามาก เสร็จแล้วบึ่งไปช่องนนทรีเลย

ตีตั๋วไปศาลาแดงหวังไปหารถไฟฟ้าใต้ดินเอา

ที่นั่นสถานีสีลม ไปถึงกะหาdvd steamboy หน่อย

รู้ทั้งรู้ว่าเอาเหอะว่ะ เปอเซ็นออกน่าจะสัก40

แต่ก็น่าลองเสี่ยงปรากฏไม่มีตามคาดช่างมัน

เดินหาสถานีสีลมตั้งนาน มาเจอเอาจนได้

ตรงข้าม mac เลย ไอ้ตอนนั้นก็หิว แต่ก็คิดไว้เฮ้ยช่างมัน แทม รออยู่

รีบลงไปกดชิพเลย 10 บาทแล้วรีบบึ่งลงไปเลย

เคยลงมาแค่สองครั้งเอง เลยไม่ค่อยรู้ไรมากนัก

แต่ก็ไม่เด๋อมาก ก็พอไปรอดยังถือว่ายังรู้เรื่องน่ะ

พอถึง ศูนย์ประชุมปุป ก็ไม่ รีรอละ ตรงไปบูธยุทธฺ์เลย

ไปถึงปุปพวกพี่ๆหายไปไหนเนี่ย เห็นแต่พี่เสื้อแดง ใส่หมวก

เอาเถอะ ไปที่อื่นก็ได้ ออกจาก hall ไปเดิน

ชั้นสองเพราะชั้นหนึ่งมีแต่ expo ซึ่งผมไม่รู้ไรเลย

ไปชั้นสองไปหาไทคอมมิคเลยเป้าหมายคือ ราชันอมตะเล่ม1

ที่เหลือไม่สนแล้วกะsea world ไปถึงไม่มี

ไม่มี ~~~~~~~~~ ม้ายยยยยเกิดไรขึ้นช่างมัน

ไปหาอะไรกินก่อนหมดไปเกือบร้อยแล้วไปบู๊ต่อ

กับบูธยุทธ์เจอพี่นัทจำได้เลยใส่สูทมาเลย เลยรู้ว่าเมื่อกี้

ไปขึ้นเวทีใหญ่มา อ๋อๆ เราก็พึ่งรู้ แล้วก็ไปเดินๆแถว hall ต่อ

ก็โอเคปีนี้จัดดีนะ ยิ่งใหญ่ดี เตรียมงานมาเยอะ อืมพอใจมาก

ไปเจอบูธเกมต้มยำกุ้งไม่ได้เล่น แล้วไปแก่วๆแถวๆบูธยุทธ์

ต่อจากนั้นก็อยู่ตรงนั้นแหละ แล้วไปที่ชั้นสองอีกไปซื้อ spellhunter

มาให้พี่ป้องเซ็นอะนะ จึงไปลงทะเบียนจะเรียนวาดการ์ตูนแต่ไม่เอาอะ

ไปดูหนัง4d ดีกว่ามีแต่เรื่องไม่น่าดูเลยตอนแรกนึกว่ามีสุดสาคร กะดูเป็นบุญตาสักหน่อย

ฮ่วยๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ช่างมันออกมาได้แล้วตามพี่นัทไปดูบูธต้มยำกุ้ง จาพนม

มีคนขอถ่ายรูปเต็มเลยผมได้ถ่ายกะ ปรัชญา ปิ่นแก้วด้วยน่อ เหอๆ จึงไปบูธยุทธ์อีก

ไปดูงานประกวดพี่แผนสวยดีว่ะ แล้วไปร่ำลา ออกมาพรุ่งนี้กะมาอีก

ขากลับแวะสีลม เดิมครับได้ dvd lp live in texas มาครับ เปิดดูซะบ้าเรย เหอๆๆๆๆ

วันสองไปคิดว่าเช้าแล้วนะ11โมงไปถึงย้ากกกก คนเยอะมาก

แต่น้อยกว่าวันที่แล้ว ไปถึงไปเจอฝูงคนเอาเถอะว่ะ ช่างมัน

ไปกะไปขอลายเซ็นพี่แผนก่อนเลย ไปปุปกะลังเดินไปกะโทรหาแก

เจอแกพอดี โชคดีจำได้ๆ แกมารับรางวัล เราก็ไปขอลายเซ็นพ่อ-แม่แกก็มา ก็สวัสดี

แล้วลาออกมา พวกเค้าจะไปกินข้าว ส่วนข้าน้อยจะไปเดิน hall

วันนี้ตั้งใจว่าจะัเดินส่วนที่ค้างจากเมื่อวาน

ได้ที่คั่นหนังสือรูปดาบเจ็ดเล่มยุทธ์มาแล้วสวยดี

เหอๆๆๆๆๆๆๆๆ เสร็จแล้วไปเดินนู่นนี่

ออกมาอีกรอถึงบ่ายครึ่งมารอถ่ายรูปพี่แผนแกตอนรับรางวัล

แกเด๋อดี 555555 แล้วไปขอนามบัตรมาอีกสองใบ

อืมๆ จากนั้นพี่แผนแกชวนไปกินนมร้านพี่กะปอม

แต่ผมบอกไม่ว่างเพราะมีเรียนพิเศษเลยลาออกมา

เป็นอันจบงานแทมปีนี้ เหอๆๆๆๆ

จบ